10 Haziran 2014 Salı

ÇAKMA YATIR - BÜST BİTTİ ÇARŞAFTAN KEFEN VERELİM



Çocukluğumu yaşadığım İzmir’in gecekondu semtinde, polis ve zabıtaların kepçe vs gibi iş makineleri eşliğinde mahallemize yaptığı işgal ve yıkım saldırıları günlük hayatın sıradan heyecanlarıydı.

TRT 1’in haftada 4 -5 kez verdiği kovboy filmlerinin etkisiyle yaşananları hayal dünyamızda Kızılderili - Avrupalı göçmenler ve onlara karşı Amerika ya önceden gelenlerin eziyetleri üzerinden değerlendiriyorduk.

Tüm mahalle, İzmir’e gelerek rüya ülke Amerika’ya sonradan göçenleri temsil ediyorduk. Karşımızda ise kendisini mahallemizin gerçek sahibi olduğunu iddia eden İzmir Belediyesi duruyordu! Kızılderili misal yerlilere gelince, mahalleye herkesten hepi topu 30 yıl önce göçmüş, ilk yerleşimcimiz öz, hakiki ve has İzmirli, efe kızanı Tireli Hasan Amcaydı.

Genellikle seçim önceleri,  “Galiba şehir yavaşta olsa bizi kabul ediyor!” hissi uyandıran medeni uygulamalara tanık olurduk.

Sırasıyla imar affını takip eden; kapımıza numara çakılması, mahallemize döşenen elektrik direkleri, çok sonraları gelen kanalizasyon ve uzun yıllar belediye su tankerlerinin ardından su şebekemizin imarı, mahallelide adeta İngiltere Futbol Milli Takımı karşısında elde ettiğimiz ilk beraberliğimizin coşkusunu yaşatırdı.

Seçimler biter, çok geçmeden mahalleli tedirgin bir havaya girerdi. Seçim öncesi çıkan aftan faydalanıp ruhsat verilir umudu ile derme çatma inşa edilen evciklerin badanası kurumadan zabıta amcalar ve polis abiler refakatinde yıkım kepçeleri mahallemizde arzı endam ederdi.

Metalden godzilla misal kükreyen kepçelere karşı kiremit, tuğla, taş vs eline ne geçerse, gücü tükenene kadar beyhude savaşan Güneş Ablaların, Hüseyin Abilerin yuvası en sonunda başlarına yıkılır, molozların içinden kap kaçaklarını kurtaracak mecalleri dahi kalmazdı.

Bu hengâmede komşular, evi yıkılanları teskin edip, mağdurların eşyalarını kurtarma derdine düşüp, toz toprak içerisinde oraya buraya koştururlardı.

Yıkımın ikinci günü, akşama doğru bu trajik sahne, ilk kez bir istisna duraladı, şaşırdı, tereddüt etti, donakaldı.

Mahallenin tek kahvesinden ödünç aldıkları, beş lira üzerendeki şefkatli bakışları ile 50x70 Atatürk portresi ve al bayrağımız ellerinde, az sonra yıkılacak evlerinin çatısına çıkan Cafer Amca ve eşi avaz avaz İstiklal Marşımızı okumaya başladılar. 

Kısa süren şaşkınlığın ardından önce amirler ve memurlar sonra halk ve en nihayetinde kepçe ile operatörü hazır ola geçti. Görevleri icabı bu ritüele itaat edemeyen, yerel ve ulusal medyamız tabii ki bu kareleri boş geçmedi.

Komşularımız her ne kadar İstiklal Marşını doğru güfte ve sözler ile söyleyemeseler de amaç hâsıl olmuş, yıkım durmuş, kısa süre sonra da ekip geri çekilmişti.

Hava kararmasına rağmen Cafer Amcalar artık maaile, çoluk çocuk çatıdaydı. Hala ellerinde tuttukları Atatürk portresi ve Türk bayrağı ile kasaba sermayesinin uşağı şerife (polis, zabıta) karşı kazandıkları savaşın haklı gururunu yaşıyor, cepheyi beklemeye devam ediyorlardı.

Günün sonunda yorgun düştükleri için mi? Yoksa ANAP’lı belediyenin siyasi endişeleri mi? Yıkım ekibinin, o gün sokağımızı niçin terk ettiğini kimse anlayamamıştı.

Yıllar yılı mahallemizde gecekondulaşma sürdüğü gibi yıkımlarda devam etti. Aynı kahveden, aynı portre ve bayrak tekrar tekrar tedarik edilse de pek çözüm olmadı lakin (iktidarlar ve konjonktür değiştikçe) bazı yurdum insanının emsal olabilecek farklı yıkım durdurma çözümleri televizyonlarda da görünmeye başladı.

Örneğin, yıkılacak evinin bahçesine (köy okullarının önündeki misal) Atatürk büstü diken de vardı. Çakma türbe, yatır inşa edip bez, çaput, eskitme mumlar ile süsleyende.

***

Hukukun tek sorun çözücü mercii olamadığı ülkemizde, kurnaz ve güçlü olanlar bir şekilde değer olarak kabul edilen her şeyi, haklı-haksız çıkarları için tükettiler ve kendi menfaatlerine tahvil ettiler.

28 Şubat sürecinde, Atatürk’ü paravan olarak kullanıp ülkeyi soyup soğana çevirenler, (iyi-kötü) bu değere en çok zarar verenlerdi. Çok şükür, 1000 yıl süreceğini iddia ettikleri bu hoyratlıklarının bedelini daha on yıl geçmeden tüm itibarlarını ve birikimlerini kaybederek ödediler.

Uzunca bir dönem bu tür ucuzluklar yaşanmazken ‘Rize milli iradeye sahip çıkıyor’ mitingine, (muhtemelen yengelerden habersiz evdeki perdeyi, masa örtüsünü aşırıp) kefenlerini kuşanmış, “Kefenimizle geldik, ölümüne seninleyiz!” diye muktedir iktidarı karşılayan vatandaşlar çıktı ortaya.

Haftalar sonra Rize Belediyesi ekipleri, sahilde, kaçak inşa edilmiş, ruhsatsız ama Recep Tayyip Erdoğan’ın posterleri ile donatılmış Ensar Çay Ocağını yıkmak istediklerinde işin rengi ortaya çıktı.

İşyeri sahibi Kadem Fener yıkıma tepki gösterirken “Başbakanımıza kefeni ile destek veren bir insana bu yapılır mı?” diye sitem ediyordu.

Ortada üzerine oynanacak bir başbakan egosu vardı ve belki de Kadem Fener bunu kendi çıkarları için kullanmak istedi.

Kadem Fener ve kefeni, Yeni Türkiye’nin yeniden güçlüler ve şark kurnazlarının ülkesi olduğunu gösteriyor.

“Üstünlerin hukuku değil, hukukun üstünlüğü” için yola çıktığını iddia edip, insanımızı, milli iradeyi iğfal edenler, hemfikirleri gibi kaybedecekler.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder