Çocukluğumu yaşadığım İzmir’in gecekondu semtinde, polis ve
zabıtaların kepçe vs gibi iş makineleri eşliğinde mahallemize yaptığı işgal ve
yıkım saldırıları günlük hayatın sıradan heyecanlarıydı.
TRT 1’in haftada 4 -5 kez verdiği kovboy filmlerinin
etkisiyle yaşananları hayal dünyamızda Kızılderili - Avrupalı göçmenler ve onlara
karşı Amerika ya önceden gelenlerin eziyetleri üzerinden değerlendiriyorduk.
Tüm mahalle, İzmir’e gelerek rüya ülke Amerika’ya sonradan
göçenleri temsil ediyorduk. Karşımızda ise kendisini mahallemizin gerçek sahibi
olduğunu iddia eden İzmir Belediyesi duruyordu! Kızılderili misal yerlilere
gelince, mahalleye herkesten hepi topu 30 yıl önce göçmüş, ilk yerleşimcimiz öz,
hakiki ve has İzmirli, efe kızanı Tireli Hasan Amcaydı.
Genellikle seçim önceleri, “Galiba şehir yavaşta olsa bizi kabul ediyor!”
hissi uyandıran medeni uygulamalara tanık olurduk.
Sırasıyla imar affını takip eden; kapımıza numara çakılması,
mahallemize döşenen elektrik direkleri, çok sonraları gelen kanalizasyon ve
uzun yıllar belediye su tankerlerinin ardından su şebekemizin imarı,
mahallelide adeta İngiltere Futbol Milli Takımı karşısında elde ettiğimiz ilk
beraberliğimizin coşkusunu yaşatırdı.
Seçimler biter, çok geçmeden mahalleli tedirgin bir havaya
girerdi. Seçim öncesi çıkan aftan faydalanıp ruhsat verilir umudu ile derme
çatma inşa edilen evciklerin badanası kurumadan zabıta amcalar ve polis abiler refakatinde
yıkım kepçeleri mahallemizde arzı endam ederdi.
Metalden godzilla misal kükreyen kepçelere karşı kiremit,
tuğla, taş vs eline ne geçerse, gücü tükenene kadar beyhude savaşan Güneş Ablaların,
Hüseyin Abilerin yuvası en sonunda başlarına yıkılır, molozların içinden kap
kaçaklarını kurtaracak mecalleri dahi kalmazdı.
Bu hengâmede komşular, evi yıkılanları teskin edip, mağdurların
eşyalarını kurtarma derdine düşüp, toz toprak içerisinde oraya buraya koştururlardı.
Yıkımın ikinci günü, akşama doğru bu trajik sahne, ilk kez
bir istisna duraladı, şaşırdı, tereddüt etti, donakaldı.
Mahallenin tek kahvesinden ödünç aldıkları, beş lira
üzerendeki şefkatli bakışları ile 50x70 Atatürk portresi ve al bayrağımız
ellerinde, az sonra yıkılacak evlerinin çatısına çıkan Cafer Amca ve eşi avaz
avaz İstiklal Marşımızı okumaya başladılar.
Kısa süren şaşkınlığın ardından önce amirler ve memurlar
sonra halk ve en nihayetinde kepçe ile operatörü hazır ola geçti. Görevleri
icabı bu ritüele itaat edemeyen, yerel ve ulusal medyamız tabii ki bu kareleri
boş geçmedi.
Komşularımız her ne kadar İstiklal Marşını doğru güfte ve
sözler ile söyleyemeseler de amaç hâsıl olmuş, yıkım durmuş, kısa süre sonra da
ekip geri çekilmişti.
Hava kararmasına rağmen Cafer Amcalar artık maaile, çoluk
çocuk çatıdaydı. Hala ellerinde tuttukları Atatürk portresi ve Türk bayrağı ile
kasaba sermayesinin uşağı şerife (polis, zabıta) karşı kazandıkları savaşın
haklı gururunu yaşıyor, cepheyi beklemeye devam ediyorlardı.
Günün sonunda yorgun düştükleri için mi? Yoksa ANAP’lı
belediyenin siyasi endişeleri mi? Yıkım ekibinin, o gün sokağımızı niçin terk
ettiğini kimse anlayamamıştı.
Yıllar yılı mahallemizde gecekondulaşma sürdüğü gibi
yıkımlarda devam etti. Aynı kahveden, aynı portre ve bayrak tekrar tekrar tedarik
edilse de pek çözüm olmadı lakin (iktidarlar ve konjonktür değiştikçe) bazı
yurdum insanının emsal olabilecek farklı yıkım durdurma çözümleri televizyonlarda
da görünmeye başladı.
Örneğin, yıkılacak evinin bahçesine (köy okullarının önündeki misal)
Atatürk büstü diken de vardı. Çakma türbe, yatır inşa edip bez, çaput, eskitme
mumlar ile süsleyende.
***
Hukukun tek sorun çözücü mercii olamadığı ülkemizde, kurnaz
ve güçlü olanlar bir şekilde değer olarak kabul edilen her şeyi, haklı-haksız
çıkarları için tükettiler ve kendi menfaatlerine tahvil ettiler.
28 Şubat sürecinde, Atatürk’ü paravan olarak kullanıp ülkeyi
soyup soğana çevirenler, (iyi-kötü) bu değere en çok zarar
verenlerdi. Çok şükür, 1000 yıl süreceğini iddia ettikleri bu hoyratlıklarının bedelini
daha on yıl geçmeden tüm itibarlarını ve birikimlerini kaybederek ödediler.
Uzunca bir dönem bu tür ucuzluklar yaşanmazken ‘Rize milli
iradeye sahip çıkıyor’ mitingine, (muhtemelen yengelerden habersiz evdeki perdeyi, masa
örtüsünü aşırıp) kefenlerini kuşanmış, “Kefenimizle geldik, ölümüne
seninleyiz!” diye muktedir iktidarı karşılayan vatandaşlar çıktı ortaya.
Haftalar sonra Rize Belediyesi ekipleri, sahilde, kaçak inşa
edilmiş, ruhsatsız ama Recep Tayyip Erdoğan’ın posterleri ile donatılmış Ensar Çay
Ocağını yıkmak istediklerinde işin rengi ortaya çıktı.
İşyeri sahibi Kadem Fener yıkıma tepki gösterirken
“Başbakanımıza kefeni ile destek veren bir insana bu yapılır mı?” diye sitem
ediyordu.
Ortada üzerine oynanacak bir başbakan egosu vardı ve belki
de Kadem Fener bunu kendi çıkarları için kullanmak istedi.
Kadem Fener ve kefeni, Yeni Türkiye’nin yeniden güçlüler ve
şark kurnazlarının ülkesi olduğunu gösteriyor.
“Üstünlerin hukuku değil, hukukun üstünlüğü” için yola
çıktığını iddia edip, insanımızı, milli iradeyi iğfal edenler, hemfikirleri
gibi kaybedecekler.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder