Herhangi
bir ölçü değeri olmadan nasıl bir karışıklık içerisinde yaşayacağımızı
düşünebiliyor musunuz?
Yıl,
ay, gün hatta Pazartesi sendromu yok… Saat, dakika, salise birbirini
kovalamıyor… Metre, santim meçhul… Henüz kilo, yemekte ölçüyü kaçıranların
kâbusu değil.
Her
insan kendi zekâ, gücü, anlayışı, çıkarı, eğitimi, emeği vs üzerinden bir ölçü
geliştiriyor ve muhataplarınca kabul edilmesini bekliyor. Tam bir kaos
senaryosu değil mi?
Hayatımızın
her anında; alışverişte, yazıda, uykuda, konuşmalarımızda, zamanı, mesafeleri,
ağırlığı vs hesaplarken veya her ne iş yapıyorsak mutlaka bir ölçüye
ihtiyacımız ve tüm bu ölçüleri hemcinslerimizin ölçüleri ile ortak hale getirme
zorunluluğumuz var. (Küreselleşme bunu
gerektiriyor diyeceğim lakin aslında küreselleşmeyi hazırlayan, hızlandıran
sebeplerinden birisi,1960ta Birleşmiş Milletler örgütünün öncülüğüyle her
alanda uluslararası bir ölçü sistemi geliştirilmiş olmasıdır.)
Hayatın
düzeni için başlı başına bir ölçü-standart belirlememizin yanında, ayrıca
ölçülü davranmamız da gerekiyor. Yani bir birim-değer belirlemek hayatımızı
düzene sokmak için yeterli değil. Ölçüleri karakterimizin bir parçası haline
getirmemiz lazım.
Eskiler
bu sebepten ‘Ağır ol, batman gelesin.’ diye öğütlüyor olmalı.
***
Rabbim
kâinatı mükemmel bir nizam, ölçü, denge içerisinde yaratmış ve eşref-i mahlûkat
olan biz kullarından bu kâinat kitabını okuyup, mükemmel sanatını tanımamızı
istemiş.
Akıl
ve vicdan sahibi her insan bu ölçü-denge içerisindeki ahenge, güzelliğe
vurulmuş, kimisi yaratılmış güzellikte takılı kalmış, Ferhat olup Şirin için dağları
delmiş veya eşyaya âşık olmuş, arka planına gözünü kapatmış, kimileriyse bu
güzelliği yaratan Sani-i
Hâkim-i Zülcelal’in kapı tokmağına dokunmaya çalışmış.
Mesela
ortaçağ Avrupa’sı kilise taassubunun karanlık koridorlarında, başını duvarlara
vura vura bir ölçü geliştiren liberal düşüncenin fikir babaları Leonardo da
Vinci (ö.1519), Michelangeli (ö.1564), Isaac
Newton (ö.1727) gibi akıl ve
vicdan sahibi insanlar, yaptıkları araştırmalarda kâinattaki altın oranı
keşfetmiş, bu ölçü ve sahibine meftun olmuşlar.
İlahi
ölçüyü kısa sürede tahrip eden kilisenin tanrısını, altın oranın-ölçünün-ahengin
sahibi mükemmel yaratıcı ile mukayese edip, kilise taassubunu reddetmişler.
***
İyi-kötü,
doğru-yanlış, güzel-çirkin de başlı başına metre, kilo, amper gibi birer ölçü.
Hz. Âdem in yaratılmasıyla insanlığın dünya
misafirliği yine bir ölçü içerisinde başlamış. O andan itibaren Allah (c.c.)
kullarına dünya ve ahiret mutluluğu için ölçüler vazetmiş ve bu ölçülere
uymamızı murad buyurmuş.
İnsanlık ne zaman bu ölçüleri yitirmiş veya göz ardı etmiş,
kargaşa ve bilinmeze düşmüş, insani vasıflarını kaybetmiş.
Son peygamber, Efendimiz (sav) ile, bütünü ölçüler manzumesi olan Kur’ân-ı Kerim ve yine
Efendimizin (sav) mübarek hayatındaki tüm uygulamaları ile insanlık ilahi
ölçülerine-ahengine tekrar kavuşmuş. Bu ölçüleri hayatına rehber kılanlar şeref
kazanmış, ihmal edenler zelil olmuş.
AB sürecinde parçası olmaya
çalıştığımız Batı ise, yüzlerce yıl yaşadığı, çoğu acı tecrübelerden süzülmüş ve
şekillenmiş Magna Carta (1215), Toplum
Sözleşmesi veya Sosyal Sözleşme
(1762), İnsan Hakları Evrensel Bildirisi (1948) gibi metinlerde evrensel
ölçülerde mutabakat sağlamışlar.
Kendimize
döndüğümüzde; ister batıyı, ister edille-i şer’iyyeyi (Kur'ân, Sünnet, İcmâ, Kıyas) mihenk taşı yapalım, asla ama asla ölçüsüz kalmayalım.
İnancımız,
sıfatımız, eğitimimiz, zenginliğimiz, cinsiyetimiz ve etnisitemiz vs. ne olursa
olsun, hayatımızın her anında, ekmek-hava-su gibi bir ölçüye ihtiyacımız var.
Zira
ölçüsüzlük çirkin, iğreti, itici, fıtrata muhalif ve (hele Müslüman sıfatımız
ile pazar ediyorsak) ölçüyü yaratana isyan.
http://turkiyetimes.net/ekmek-hava-su-gibi/475/KoseYazisi
Herhangi bir ölçü değeri olmadan nasıl bir karışıklık içerisinde yaşayacağımızı düşünebiliyor musunuz?
Yıl, ay, Pazartesi sendromu yok… Saat, dakika, salise birbirini kovalamıyor… Metre, santim meçhul… Henüz kilo, yemekte ölçüyü kaçıranların kâbusu değil.
Her insan kendi zekâ, gücü, anlayışı, çıkarı, eğitimi, emeği vs üzerinden bir ölçü geliştiriyor ve muhataplarınca kabul edilmesini bekliyor. Tam bir kaos senaryosu değil mi?
Hayatımızın her anında; alışverişte, yazıda, uykuda, konuşmalarımızda, zamanı, mesafeleri, ağırlığı vs hesaplarken veya her ne iş yapıyorsak mutlaka bir ölçüye ihtiyacımız ve tüm bu ölçüleri hemcinslerimizin ölçüleri ile ortak hale getirme zorunluluğumuz var. (Küreselleşme bunu gerektiriyor diyeceğim lakin aslında küreselleşmeyi hazırlayan, hızlandıran sebeplerinden birisi,1960ta Birleşmiş Milletler örgütünün öncülüğüyle her alanda uluslararası bir ölçü sistemi geliştirilmiş olmasıdır.)
Hayatın düzeni için başlı başına bir ölçü-standart belirlememizin yanında, ayrıca ölçülü davranmamız da gerekiyor. Yani bir birim-değer belirlemek hayatımızı düzene sokmak için yeterli değil. Ölçüleri karakterimizin bir parçası haline getirmemiz lazım.
Eskiler bu sebepten ‘Ağır ol, batman gelesin.’ diye öğütlüyor olmalı.
Akıl ve vicdan sahibi her insan bu ölçü-denge içerisindeki ahenge, güzelliğe vurulmuş, kimisi yaratılmış güzellikte takılı kalmış, Ferhat olup Şirin için dağları delmiş veya eşyaya âşık olmuş, arka planına gözünü kapatmış, kimileriyse bu güzelliği yaratan Sani-i Hâkim-i Zülcelal’in kapı tokmağına dokunmaya çalışmış.
Mesela ortaçağ Avrupa’sı kilise taassubunun karanlık koridorlarında, başını duvarlara vura vura bir ölçü geliştiren liberal düşüncenin fikir babaları Leonardo da Vinci (ö.1519), Michelangeli (ö.1564), Isaac Newton (ö.1727) gibi akıl ve vicdan sahibi insanlar, yaptıkları araştırmalarda kâinattaki altın oranı keşfetmiş, bu ölçü ve sahibine meftun olmuşlar.
İlahi ölçüyü kısa sürede tahrip eden kilisenin tanrısını, altın oranın-ölçünün-ahengin sahibi mükemmel yaratıcı ile mukayese edip, kilise taassubunu reddetmişler.
Hz. Âdem in yaratılmasıyla insanlığın dünya misafirliği yine bir ölçü içerisinde başlamış. O andan itibaren Allah (c.c.) kullarına dünya ve ahiret mutluluğu için ölçüler vazetmiş ve bu ölçülere uymamızı murad buyurmuş.
İnsanlık ne zaman bu ölçüleri yitirmiş veya göz ardı etmiş, kargaşa ve bilinmeze düşmüş, insani vasıflarını kaybetmiş.
Son peygamber, Efendimiz (sav) ile, bütünü ölçüler manzumesi olan Kur’ân-ı Kerim ve yine Efendimizin (sav) mübarek hayatındaki tüm uygulamaları ile insanlık ilahi ölçülerine-ahengine tekrar kavuşmuş. Bu ölçüleri hayatına rehber kılanlar şeref kazanmış, ihmal edenler zelil olmuş.
AB sürecinde parçası olmaya çalıştığımız Batı ise, yüzlerce yıl yaşadığı, çoğu acı tecrübelerden süzülmüş ve şekillenmiş Magna Carta (1215), Toplum Sözleşmesi veya Sosyal Sözleşme (1762), İnsan Hakları Evrensel Bildirisi (1948) gibi metinlerde evrensel ölçülerde mutabakat sağlamışlar.
Kendimize döndüğümüzde; ister batıyı, ister edille-i şer’iyyeyi (Kur'ân, Sünnet, İcmâ, Kıyas) mihenk taşı yapalım, asla ama asla ölçüsüz kalmayalım.
İnancımız, sıfatımız, eğitimimiz, zenginliğimiz, cinsiyetimiz ve etnisitemiz vs. ne olursa olsun, hayatımızın her anında, ekmek-hava-su gibi bir ölçüye ihtiyacımız var.
Zira ölçüsüzlük çirkin, iğreti, itici, fıtrata muhalif ve (hele Müslüman sıfatımız ile pazar ediyorsak) ölçüyü yaratana isyan.
- See more at: http://turkiyetimes.net/ekmek-hava-su-gibi/475/KoseYazisi#sthash.P3E33dQ8.dpuf
Yıl, ay, Pazartesi sendromu yok… Saat, dakika, salise birbirini kovalamıyor… Metre, santim meçhul… Henüz kilo, yemekte ölçüyü kaçıranların kâbusu değil.
Her insan kendi zekâ, gücü, anlayışı, çıkarı, eğitimi, emeği vs üzerinden bir ölçü geliştiriyor ve muhataplarınca kabul edilmesini bekliyor. Tam bir kaos senaryosu değil mi?
Hayatımızın her anında; alışverişte, yazıda, uykuda, konuşmalarımızda, zamanı, mesafeleri, ağırlığı vs hesaplarken veya her ne iş yapıyorsak mutlaka bir ölçüye ihtiyacımız ve tüm bu ölçüleri hemcinslerimizin ölçüleri ile ortak hale getirme zorunluluğumuz var. (Küreselleşme bunu gerektiriyor diyeceğim lakin aslında küreselleşmeyi hazırlayan, hızlandıran sebeplerinden birisi,1960ta Birleşmiş Milletler örgütünün öncülüğüyle her alanda uluslararası bir ölçü sistemi geliştirilmiş olmasıdır.)
Hayatın düzeni için başlı başına bir ölçü-standart belirlememizin yanında, ayrıca ölçülü davranmamız da gerekiyor. Yani bir birim-değer belirlemek hayatımızı düzene sokmak için yeterli değil. Ölçüleri karakterimizin bir parçası haline getirmemiz lazım.
Eskiler bu sebepten ‘Ağır ol, batman gelesin.’ diye öğütlüyor olmalı.
***
Rabbim kâinatı mükemmel bir nizam, ölçü, denge içerisinde yaratmış ve eşref-i mahlûkat olan biz kullarından bu kâinat kitabını okuyup, mükemmel sanatını tanımamızı istemiş.Akıl ve vicdan sahibi her insan bu ölçü-denge içerisindeki ahenge, güzelliğe vurulmuş, kimisi yaratılmış güzellikte takılı kalmış, Ferhat olup Şirin için dağları delmiş veya eşyaya âşık olmuş, arka planına gözünü kapatmış, kimileriyse bu güzelliği yaratan Sani-i Hâkim-i Zülcelal’in kapı tokmağına dokunmaya çalışmış.
Mesela ortaçağ Avrupa’sı kilise taassubunun karanlık koridorlarında, başını duvarlara vura vura bir ölçü geliştiren liberal düşüncenin fikir babaları Leonardo da Vinci (ö.1519), Michelangeli (ö.1564), Isaac Newton (ö.1727) gibi akıl ve vicdan sahibi insanlar, yaptıkları araştırmalarda kâinattaki altın oranı keşfetmiş, bu ölçü ve sahibine meftun olmuşlar.
İlahi ölçüyü kısa sürede tahrip eden kilisenin tanrısını, altın oranın-ölçünün-ahengin sahibi mükemmel yaratıcı ile mukayese edip, kilise taassubunu reddetmişler.
***
İyi-kötü, doğru-yanlış, güzel-çirkin de başlı başına metre, kilo, amper gibi birer ölçü.Hz. Âdem in yaratılmasıyla insanlığın dünya misafirliği yine bir ölçü içerisinde başlamış. O andan itibaren Allah (c.c.) kullarına dünya ve ahiret mutluluğu için ölçüler vazetmiş ve bu ölçülere uymamızı murad buyurmuş.
İnsanlık ne zaman bu ölçüleri yitirmiş veya göz ardı etmiş, kargaşa ve bilinmeze düşmüş, insani vasıflarını kaybetmiş.
Son peygamber, Efendimiz (sav) ile, bütünü ölçüler manzumesi olan Kur’ân-ı Kerim ve yine Efendimizin (sav) mübarek hayatındaki tüm uygulamaları ile insanlık ilahi ölçülerine-ahengine tekrar kavuşmuş. Bu ölçüleri hayatına rehber kılanlar şeref kazanmış, ihmal edenler zelil olmuş.
AB sürecinde parçası olmaya çalıştığımız Batı ise, yüzlerce yıl yaşadığı, çoğu acı tecrübelerden süzülmüş ve şekillenmiş Magna Carta (1215), Toplum Sözleşmesi veya Sosyal Sözleşme (1762), İnsan Hakları Evrensel Bildirisi (1948) gibi metinlerde evrensel ölçülerde mutabakat sağlamışlar.
Kendimize döndüğümüzde; ister batıyı, ister edille-i şer’iyyeyi (Kur'ân, Sünnet, İcmâ, Kıyas) mihenk taşı yapalım, asla ama asla ölçüsüz kalmayalım.
İnancımız, sıfatımız, eğitimimiz, zenginliğimiz, cinsiyetimiz ve etnisitemiz vs. ne olursa olsun, hayatımızın her anında, ekmek-hava-su gibi bir ölçüye ihtiyacımız var.
Zira ölçüsüzlük çirkin, iğreti, itici, fıtrata muhalif ve (hele Müslüman sıfatımız ile pazar ediyorsak) ölçüyü yaratana isyan.
- See more at: http://turkiyetimes.net/ekmek-hava-su-gibi/475/KoseYazisi#sthash.P3E33dQ8.dpuf
Herhangi bir ölçü değeri olmadan nasıl bir karışıklık içerisinde yaşayacağımızı düşünebiliyor musunuz?
Yıl, ay, Pazartesi sendromu yok… Saat, dakika, salise birbirini kovalamıyor… Metre, santim meçhul… Henüz kilo, yemekte ölçüyü kaçıranların kâbusu değil.
Her insan kendi zekâ, gücü, anlayışı, çıkarı, eğitimi, emeği vs üzerinden bir ölçü geliştiriyor ve muhataplarınca kabul edilmesini bekliyor. Tam bir kaos senaryosu değil mi?
Hayatımızın her anında; alışverişte, yazıda, uykuda, konuşmalarımızda, zamanı, mesafeleri, ağırlığı vs hesaplarken veya her ne iş yapıyorsak mutlaka bir ölçüye ihtiyacımız ve tüm bu ölçüleri hemcinslerimizin ölçüleri ile ortak hale getirme zorunluluğumuz var. (Küreselleşme bunu gerektiriyor diyeceğim lakin aslında küreselleşmeyi hazırlayan, hızlandıran sebeplerinden birisi,1960ta Birleşmiş Milletler örgütünün öncülüğüyle her alanda uluslararası bir ölçü sistemi geliştirilmiş olmasıdır.)
Hayatın düzeni için başlı başına bir ölçü-standart belirlememizin yanında, ayrıca ölçülü davranmamız da gerekiyor. Yani bir birim-değer belirlemek hayatımızı düzene sokmak için yeterli değil. Ölçüleri karakterimizin bir parçası haline getirmemiz lazım.
Eskiler bu sebepten ‘Ağır ol, batman gelesin.’ diye öğütlüyor olmalı.
Akıl ve vicdan sahibi her insan bu ölçü-denge içerisindeki ahenge, güzelliğe vurulmuş, kimisi yaratılmış güzellikte takılı kalmış, Ferhat olup Şirin için dağları delmiş veya eşyaya âşık olmuş, arka planına gözünü kapatmış, kimileriyse bu güzelliği yaratan Sani-i Hâkim-i Zülcelal’in kapı tokmağına dokunmaya çalışmış.
Mesela ortaçağ Avrupa’sı kilise taassubunun karanlık koridorlarında, başını duvarlara vura vura bir ölçü geliştiren liberal düşüncenin fikir babaları Leonardo da Vinci (ö.1519), Michelangeli (ö.1564), Isaac Newton (ö.1727) gibi akıl ve vicdan sahibi insanlar, yaptıkları araştırmalarda kâinattaki altın oranı keşfetmiş, bu ölçü ve sahibine meftun olmuşlar.
İlahi ölçüyü kısa sürede tahrip eden kilisenin tanrısını, altın oranın-ölçünün-ahengin sahibi mükemmel yaratıcı ile mukayese edip, kilise taassubunu reddetmişler.
Hz. Âdem in yaratılmasıyla insanlığın dünya misafirliği yine bir ölçü içerisinde başlamış. O andan itibaren Allah (c.c.) kullarına dünya ve ahiret mutluluğu için ölçüler vazetmiş ve bu ölçülere uymamızı murad buyurmuş.
İnsanlık ne zaman bu ölçüleri yitirmiş veya göz ardı etmiş, kargaşa ve bilinmeze düşmüş, insani vasıflarını kaybetmiş.
Son peygamber, Efendimiz (sav) ile, bütünü ölçüler manzumesi olan Kur’ân-ı Kerim ve yine Efendimizin (sav) mübarek hayatındaki tüm uygulamaları ile insanlık ilahi ölçülerine-ahengine tekrar kavuşmuş. Bu ölçüleri hayatına rehber kılanlar şeref kazanmış, ihmal edenler zelil olmuş.
AB sürecinde parçası olmaya çalıştığımız Batı ise, yüzlerce yıl yaşadığı, çoğu acı tecrübelerden süzülmüş ve şekillenmiş Magna Carta (1215), Toplum Sözleşmesi veya Sosyal Sözleşme (1762), İnsan Hakları Evrensel Bildirisi (1948) gibi metinlerde evrensel ölçülerde mutabakat sağlamışlar.
Kendimize döndüğümüzde; ister batıyı, ister edille-i şer’iyyeyi (Kur'ân, Sünnet, İcmâ, Kıyas) mihenk taşı yapalım, asla ama asla ölçüsüz kalmayalım.
İnancımız, sıfatımız, eğitimimiz, zenginliğimiz, cinsiyetimiz ve etnisitemiz vs. ne olursa olsun, hayatımızın her anında, ekmek-hava-su gibi bir ölçüye ihtiyacımız var.
Zira ölçüsüzlük çirkin, iğreti, itici, fıtrata muhalif ve (hele Müslüman sıfatımız ile pazar ediyorsak) ölçüyü yaratana isyan.
- See more at: http://turkiyetimes.net/ekmek-hava-su-gibi/475/KoseYazisi#sthash.P3E33dQ8.dpuf
Yıl, ay, Pazartesi sendromu yok… Saat, dakika, salise birbirini kovalamıyor… Metre, santim meçhul… Henüz kilo, yemekte ölçüyü kaçıranların kâbusu değil.
Her insan kendi zekâ, gücü, anlayışı, çıkarı, eğitimi, emeği vs üzerinden bir ölçü geliştiriyor ve muhataplarınca kabul edilmesini bekliyor. Tam bir kaos senaryosu değil mi?
Hayatımızın her anında; alışverişte, yazıda, uykuda, konuşmalarımızda, zamanı, mesafeleri, ağırlığı vs hesaplarken veya her ne iş yapıyorsak mutlaka bir ölçüye ihtiyacımız ve tüm bu ölçüleri hemcinslerimizin ölçüleri ile ortak hale getirme zorunluluğumuz var. (Küreselleşme bunu gerektiriyor diyeceğim lakin aslında küreselleşmeyi hazırlayan, hızlandıran sebeplerinden birisi,1960ta Birleşmiş Milletler örgütünün öncülüğüyle her alanda uluslararası bir ölçü sistemi geliştirilmiş olmasıdır.)
Hayatın düzeni için başlı başına bir ölçü-standart belirlememizin yanında, ayrıca ölçülü davranmamız da gerekiyor. Yani bir birim-değer belirlemek hayatımızı düzene sokmak için yeterli değil. Ölçüleri karakterimizin bir parçası haline getirmemiz lazım.
Eskiler bu sebepten ‘Ağır ol, batman gelesin.’ diye öğütlüyor olmalı.
***
Rabbim kâinatı mükemmel bir nizam, ölçü, denge içerisinde yaratmış ve eşref-i mahlûkat olan biz kullarından bu kâinat kitabını okuyup, mükemmel sanatını tanımamızı istemiş.Akıl ve vicdan sahibi her insan bu ölçü-denge içerisindeki ahenge, güzelliğe vurulmuş, kimisi yaratılmış güzellikte takılı kalmış, Ferhat olup Şirin için dağları delmiş veya eşyaya âşık olmuş, arka planına gözünü kapatmış, kimileriyse bu güzelliği yaratan Sani-i Hâkim-i Zülcelal’in kapı tokmağına dokunmaya çalışmış.
Mesela ortaçağ Avrupa’sı kilise taassubunun karanlık koridorlarında, başını duvarlara vura vura bir ölçü geliştiren liberal düşüncenin fikir babaları Leonardo da Vinci (ö.1519), Michelangeli (ö.1564), Isaac Newton (ö.1727) gibi akıl ve vicdan sahibi insanlar, yaptıkları araştırmalarda kâinattaki altın oranı keşfetmiş, bu ölçü ve sahibine meftun olmuşlar.
İlahi ölçüyü kısa sürede tahrip eden kilisenin tanrısını, altın oranın-ölçünün-ahengin sahibi mükemmel yaratıcı ile mukayese edip, kilise taassubunu reddetmişler.
***
İyi-kötü, doğru-yanlış, güzel-çirkin de başlı başına metre, kilo, amper gibi birer ölçü.Hz. Âdem in yaratılmasıyla insanlığın dünya misafirliği yine bir ölçü içerisinde başlamış. O andan itibaren Allah (c.c.) kullarına dünya ve ahiret mutluluğu için ölçüler vazetmiş ve bu ölçülere uymamızı murad buyurmuş.
İnsanlık ne zaman bu ölçüleri yitirmiş veya göz ardı etmiş, kargaşa ve bilinmeze düşmüş, insani vasıflarını kaybetmiş.
Son peygamber, Efendimiz (sav) ile, bütünü ölçüler manzumesi olan Kur’ân-ı Kerim ve yine Efendimizin (sav) mübarek hayatındaki tüm uygulamaları ile insanlık ilahi ölçülerine-ahengine tekrar kavuşmuş. Bu ölçüleri hayatına rehber kılanlar şeref kazanmış, ihmal edenler zelil olmuş.
AB sürecinde parçası olmaya çalıştığımız Batı ise, yüzlerce yıl yaşadığı, çoğu acı tecrübelerden süzülmüş ve şekillenmiş Magna Carta (1215), Toplum Sözleşmesi veya Sosyal Sözleşme (1762), İnsan Hakları Evrensel Bildirisi (1948) gibi metinlerde evrensel ölçülerde mutabakat sağlamışlar.
Kendimize döndüğümüzde; ister batıyı, ister edille-i şer’iyyeyi (Kur'ân, Sünnet, İcmâ, Kıyas) mihenk taşı yapalım, asla ama asla ölçüsüz kalmayalım.
İnancımız, sıfatımız, eğitimimiz, zenginliğimiz, cinsiyetimiz ve etnisitemiz vs. ne olursa olsun, hayatımızın her anında, ekmek-hava-su gibi bir ölçüye ihtiyacımız var.
Zira ölçüsüzlük çirkin, iğreti, itici, fıtrata muhalif ve (hele Müslüman sıfatımız ile pazar ediyorsak) ölçüyü yaratana isyan.
- See more at: http://turkiyetimes.net/ekmek-hava-su-gibi/475/KoseYazisi#sthash.P3E33dQ8.dpuf
Herhangi bir ölçü değeri olmadan nasıl bir karışıklık içerisinde yaşayacağımızı düşünebiliyor musunuz?
Yıl, ay, Pazartesi sendromu yok… Saat, dakika, salise birbirini kovalamıyor… Metre, santim meçhul… Henüz kilo, yemekte ölçüyü kaçıranların kâbusu değil.
Her insan kendi zekâ, gücü, anlayışı, çıkarı, eğitimi, emeği vs üzerinden bir ölçü geliştiriyor ve muhataplarınca kabul edilmesini bekliyor. Tam bir kaos senaryosu değil mi?
Hayatımızın her anında; alışverişte, yazıda, uykuda, konuşmalarımızda, zamanı, mesafeleri, ağırlığı vs hesaplarken veya her ne iş yapıyorsak mutlaka bir ölçüye ihtiyacımız ve tüm bu ölçüleri hemcinslerimizin ölçüleri ile ortak hale getirme zorunluluğumuz var. (Küreselleşme bunu gerektiriyor diyeceğim lakin aslında küreselleşmeyi hazırlayan, hızlandıran sebeplerinden birisi,1960ta Birleşmiş Milletler örgütünün öncülüğüyle her alanda uluslararası bir ölçü sistemi geliştirilmiş olmasıdır.)
Hayatın düzeni için başlı başına bir ölçü-standart belirlememizin yanında, ayrıca ölçülü davranmamız da gerekiyor. Yani bir birim-değer belirlemek hayatımızı düzene sokmak için yeterli değil. Ölçüleri karakterimizin bir parçası haline getirmemiz lazım.
Eskiler bu sebepten ‘Ağır ol, batman gelesin.’ diye öğütlüyor olmalı.
Akıl ve vicdan sahibi her insan bu ölçü-denge içerisindeki ahenge, güzelliğe vurulmuş, kimisi yaratılmış güzellikte takılı kalmış, Ferhat olup Şirin için dağları delmiş veya eşyaya âşık olmuş, arka planına gözünü kapatmış, kimileriyse bu güzelliği yaratan Sani-i Hâkim-i Zülcelal’in kapı tokmağına dokunmaya çalışmış.
Mesela ortaçağ Avrupa’sı kilise taassubunun karanlık koridorlarında, başını duvarlara vura vura bir ölçü geliştiren liberal düşüncenin fikir babaları Leonardo da Vinci (ö.1519), Michelangeli (ö.1564), Isaac Newton (ö.1727) gibi akıl ve vicdan sahibi insanlar, yaptıkları araştırmalarda kâinattaki altın oranı keşfetmiş, bu ölçü ve sahibine meftun olmuşlar.
İlahi ölçüyü kısa sürede tahrip eden kilisenin tanrısını, altın oranın-ölçünün-ahengin sahibi mükemmel yaratıcı ile mukayese edip, kilise taassubunu reddetmişler.
Hz. Âdem in yaratılmasıyla insanlığın dünya misafirliği yine bir ölçü içerisinde başlamış. O andan itibaren Allah (c.c.) kullarına dünya ve ahiret mutluluğu için ölçüler vazetmiş ve bu ölçülere uymamızı murad buyurmuş.
İnsanlık ne zaman bu ölçüleri yitirmiş veya göz ardı etmiş, kargaşa ve bilinmeze düşmüş, insani vasıflarını kaybetmiş.
Son peygamber, Efendimiz (sav) ile, bütünü ölçüler manzumesi olan Kur’ân-ı Kerim ve yine Efendimizin (sav) mübarek hayatındaki tüm uygulamaları ile insanlık ilahi ölçülerine-ahengine tekrar kavuşmuş. Bu ölçüleri hayatına rehber kılanlar şeref kazanmış, ihmal edenler zelil olmuş.
AB sürecinde parçası olmaya çalıştığımız Batı ise, yüzlerce yıl yaşadığı, çoğu acı tecrübelerden süzülmüş ve şekillenmiş Magna Carta (1215), Toplum Sözleşmesi veya Sosyal Sözleşme (1762), İnsan Hakları Evrensel Bildirisi (1948) gibi metinlerde evrensel ölçülerde mutabakat sağlamışlar.
Kendimize döndüğümüzde; ister batıyı, ister edille-i şer’iyyeyi (Kur'ân, Sünnet, İcmâ, Kıyas) mihenk taşı yapalım, asla ama asla ölçüsüz kalmayalım.
İnancımız, sıfatımız, eğitimimiz, zenginliğimiz, cinsiyetimiz ve etnisitemiz vs. ne olursa olsun, hayatımızın her anında, ekmek-hava-su gibi bir ölçüye ihtiyacımız var.
Zira ölçüsüzlük çirkin, iğreti, itici, fıtrata muhalif ve (hele Müslüman sıfatımız ile pazar ediyorsak) ölçüyü yaratana isyan.
- See more at: http://turkiyetimes.net/ekmek-hava-su-gibi/475/KoseYazisi#sthash.P3E33dQ8.dpuf
Yıl, ay, Pazartesi sendromu yok… Saat, dakika, salise birbirini kovalamıyor… Metre, santim meçhul… Henüz kilo, yemekte ölçüyü kaçıranların kâbusu değil.
Her insan kendi zekâ, gücü, anlayışı, çıkarı, eğitimi, emeği vs üzerinden bir ölçü geliştiriyor ve muhataplarınca kabul edilmesini bekliyor. Tam bir kaos senaryosu değil mi?
Hayatımızın her anında; alışverişte, yazıda, uykuda, konuşmalarımızda, zamanı, mesafeleri, ağırlığı vs hesaplarken veya her ne iş yapıyorsak mutlaka bir ölçüye ihtiyacımız ve tüm bu ölçüleri hemcinslerimizin ölçüleri ile ortak hale getirme zorunluluğumuz var. (Küreselleşme bunu gerektiriyor diyeceğim lakin aslında küreselleşmeyi hazırlayan, hızlandıran sebeplerinden birisi,1960ta Birleşmiş Milletler örgütünün öncülüğüyle her alanda uluslararası bir ölçü sistemi geliştirilmiş olmasıdır.)
Hayatın düzeni için başlı başına bir ölçü-standart belirlememizin yanında, ayrıca ölçülü davranmamız da gerekiyor. Yani bir birim-değer belirlemek hayatımızı düzene sokmak için yeterli değil. Ölçüleri karakterimizin bir parçası haline getirmemiz lazım.
Eskiler bu sebepten ‘Ağır ol, batman gelesin.’ diye öğütlüyor olmalı.
***
Rabbim kâinatı mükemmel bir nizam, ölçü, denge içerisinde yaratmış ve eşref-i mahlûkat olan biz kullarından bu kâinat kitabını okuyup, mükemmel sanatını tanımamızı istemiş.Akıl ve vicdan sahibi her insan bu ölçü-denge içerisindeki ahenge, güzelliğe vurulmuş, kimisi yaratılmış güzellikte takılı kalmış, Ferhat olup Şirin için dağları delmiş veya eşyaya âşık olmuş, arka planına gözünü kapatmış, kimileriyse bu güzelliği yaratan Sani-i Hâkim-i Zülcelal’in kapı tokmağına dokunmaya çalışmış.
Mesela ortaçağ Avrupa’sı kilise taassubunun karanlık koridorlarında, başını duvarlara vura vura bir ölçü geliştiren liberal düşüncenin fikir babaları Leonardo da Vinci (ö.1519), Michelangeli (ö.1564), Isaac Newton (ö.1727) gibi akıl ve vicdan sahibi insanlar, yaptıkları araştırmalarda kâinattaki altın oranı keşfetmiş, bu ölçü ve sahibine meftun olmuşlar.
İlahi ölçüyü kısa sürede tahrip eden kilisenin tanrısını, altın oranın-ölçünün-ahengin sahibi mükemmel yaratıcı ile mukayese edip, kilise taassubunu reddetmişler.
***
İyi-kötü, doğru-yanlış, güzel-çirkin de başlı başına metre, kilo, amper gibi birer ölçü.Hz. Âdem in yaratılmasıyla insanlığın dünya misafirliği yine bir ölçü içerisinde başlamış. O andan itibaren Allah (c.c.) kullarına dünya ve ahiret mutluluğu için ölçüler vazetmiş ve bu ölçülere uymamızı murad buyurmuş.
İnsanlık ne zaman bu ölçüleri yitirmiş veya göz ardı etmiş, kargaşa ve bilinmeze düşmüş, insani vasıflarını kaybetmiş.
Son peygamber, Efendimiz (sav) ile, bütünü ölçüler manzumesi olan Kur’ân-ı Kerim ve yine Efendimizin (sav) mübarek hayatındaki tüm uygulamaları ile insanlık ilahi ölçülerine-ahengine tekrar kavuşmuş. Bu ölçüleri hayatına rehber kılanlar şeref kazanmış, ihmal edenler zelil olmuş.
AB sürecinde parçası olmaya çalıştığımız Batı ise, yüzlerce yıl yaşadığı, çoğu acı tecrübelerden süzülmüş ve şekillenmiş Magna Carta (1215), Toplum Sözleşmesi veya Sosyal Sözleşme (1762), İnsan Hakları Evrensel Bildirisi (1948) gibi metinlerde evrensel ölçülerde mutabakat sağlamışlar.
Kendimize döndüğümüzde; ister batıyı, ister edille-i şer’iyyeyi (Kur'ân, Sünnet, İcmâ, Kıyas) mihenk taşı yapalım, asla ama asla ölçüsüz kalmayalım.
İnancımız, sıfatımız, eğitimimiz, zenginliğimiz, cinsiyetimiz ve etnisitemiz vs. ne olursa olsun, hayatımızın her anında, ekmek-hava-su gibi bir ölçüye ihtiyacımız var.
Zira ölçüsüzlük çirkin, iğreti, itici, fıtrata muhalif ve (hele Müslüman sıfatımız ile pazar ediyorsak) ölçüyü yaratana isyan.
- See more at: http://turkiyetimes.net/ekmek-hava-su-gibi/475/KoseYazisi#sthash.P3E33dQ8.dpuf
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder