3 Haziran 2014 Salı

EKMEK, HAVA, SU GİBİ

Herhangi bir ölçü değeri olmadan nasıl bir karışıklık içerisinde yaşayacağımızı düşünebiliyor musunuz?

Yıl, ay, gün hatta Pazartesi sendromu yok… Saat, dakika, salise birbirini kovalamıyor… Metre, santim meçhul… Henüz kilo, yemekte ölçüyü kaçıranların kâbusu değil.

Her insan kendi zekâ, gücü, anlayışı, çıkarı, eğitimi, emeği vs üzerinden bir ölçü geliştiriyor ve muhataplarınca kabul edilmesini bekliyor. Tam bir kaos senaryosu değil mi?

Hayatımızın her anında; alışverişte, yazıda, uykuda, konuşmalarımızda, zamanı, mesafeleri, ağırlığı vs hesaplarken veya her ne iş yapıyorsak mutlaka bir ölçüye ihtiyacımız ve tüm bu ölçüleri hemcinslerimizin ölçüleri ile ortak hale getirme zorunluluğumuz var. (Küreselleşme bunu gerektiriyor diyeceğim lakin aslında küreselleşmeyi hazırlayan, hızlandıran sebeplerinden birisi,1960ta Birleşmiş Milletler örgütünün öncülüğüyle her alanda uluslararası bir ölçü sistemi geliştirilmiş olmasıdır.)

Hayatın düzeni için başlı başına bir ölçü-standart belirlememizin yanında, ayrıca ölçülü davranmamız da gerekiyor. Yani bir birim-değer belirlemek hayatımızı düzene sokmak için yeterli değil. Ölçüleri karakterimizin bir parçası haline getirmemiz lazım.

Eskiler bu sebepten ‘Ağır ol, batman gelesin.’ diye öğütlüyor olmalı.

***

Rabbim kâinatı mükemmel bir nizam, ölçü, denge içerisinde yaratmış ve eşref-i mahlûkat olan biz kullarından bu kâinat kitabını okuyup, mükemmel sanatını tanımamızı istemiş.

Akıl ve vicdan sahibi her insan bu ölçü-denge içerisindeki ahenge, güzelliğe vurulmuş, kimisi yaratılmış güzellikte takılı kalmış, Ferhat olup Şirin için dağları delmiş veya eşyaya âşık olmuş, arka planına gözünü kapatmış, kimileriyse bu güzelliği yaratan Sani-i Hâkim-i Zülcelal’in kapı tokmağına dokunmaya çalışmış.

Mesela ortaçağ Avrupa’sı kilise taassubunun karanlık koridorlarında, başını duvarlara vura vura bir ölçü geliştiren liberal düşüncenin fikir babaları Leonardo da Vinci (ö.1519), Michelangeli (ö.1564), Isaac Newton (ö.1727) gibi akıl ve vicdan sahibi insanlar, yaptıkları araştırmalarda kâinattaki altın oranı keşfetmiş, bu ölçü ve sahibine meftun olmuşlar.

İlahi ölçüyü kısa sürede tahrip eden kilisenin tanrısını, altın oranın-ölçünün-ahengin sahibi mükemmel yaratıcı ile mukayese edip, kilise taassubunu reddetmişler.

***

İyi-kötü, doğru-yanlış, güzel-çirkin de başlı başına metre, kilo, amper gibi birer ölçü.

Hz. Âdem in yaratılmasıyla insanlığın dünya misafirliği yine bir ölçü içerisinde başlamış. O andan itibaren Allah (c.c.) kullarına dünya ve ahiret mutluluğu için ölçüler vazetmiş ve bu ölçülere uymamızı murad buyurmuş.

İnsanlık ne zaman bu ölçüleri yitirmiş veya göz ardı etmiş, kargaşa ve bilinmeze düşmüş, insani vasıflarını kaybetmiş.

Son peygamber, Efendimiz (sav) ile, bütünü ölçüler manzumesi olan Kur’ân-ı Kerim ve yine Efendimizin (sav) mübarek hayatındaki tüm uygulamaları ile insanlık ilahi ölçülerine-ahengine tekrar kavuşmuş. Bu ölçüleri hayatına rehber kılanlar şeref kazanmış, ihmal edenler zelil olmuş.

AB sürecinde parçası olmaya çalıştığımız Batı ise, yüzlerce yıl yaşadığı, çoğu acı tecrübelerden süzülmüş ve şekillenmiş Magna Carta (1215), Toplum Sözleşmesi veya Sosyal Sözleşme (1762), İnsan Hakları Evrensel Bildirisi (1948) gibi metinlerde evrensel ölçülerde mutabakat sağlamışlar.

Kendimize döndüğümüzde; ister batıyı, ister edille-i şer’iyyeyi (Kur'ân, Sünnet, İcmâ, Kıyas) mihenk taşı yapalım, asla ama asla ölçüsüz kalmayalım.

İnancımız, sıfatımız, eğitimimiz, zenginliğimiz, cinsiyetimiz ve etnisitemiz vs. ne olursa olsun, hayatımızın her anında, ekmek-hava-su gibi bir ölçüye ihtiyacımız var.

Zira ölçüsüzlük çirkin, iğreti, itici, fıtrata muhalif ve (hele Müslüman sıfatımız ile pazar ediyorsak) ölçüyü yaratana isyan.

http://turkiyetimes.net/ekmek-hava-su-gibi/475/KoseYazisi
Herhangi bir ölçü değeri olmadan nasıl bir karışıklık içerisinde yaşayacağımızı düşünebiliyor musunuz?
Yıl, ay, Pazartesi sendromu yok… Saat, dakika, salise birbirini kovalamıyor… Metre, santim meçhul… Henüz kilo, yemekte ölçüyü kaçıranların kâbusu değil.
Her insan kendi zekâ, gücü, anlayışı, çıkarı, eğitimi, emeği vs üzerinden bir ölçü geliştiriyor ve muhataplarınca kabul edilmesini bekliyor. Tam bir kaos senaryosu değil mi?
Hayatımızın her anında; alışverişte, yazıda, uykuda, konuşmalarımızda, zamanı, mesafeleri, ağırlığı vs hesaplarken veya her ne iş yapıyorsak mutlaka bir ölçüye ihtiyacımız ve tüm bu ölçüleri hemcinslerimizin ölçüleri ile ortak hale getirme zorunluluğumuz var. (Küreselleşme bunu gerektiriyor diyeceğim lakin aslında küreselleşmeyi hazırlayan, hızlandıran sebeplerinden birisi,1960ta Birleşmiş Milletler örgütünün öncülüğüyle her alanda uluslararası bir ölçü sistemi geliştirilmiş olmasıdır.)
Hayatın düzeni için başlı başına bir ölçü-standart belirlememizin yanında, ayrıca ölçülü davranmamız da gerekiyor. Yani bir birim-değer belirlemek hayatımızı düzene sokmak için yeterli değil. Ölçüleri karakterimizin bir parçası haline getirmemiz lazım.
Eskiler bu sebepten ‘Ağır ol, batman gelesin.’ diye öğütlüyor olmalı.
***
Rabbim kâinatı mükemmel bir nizam, ölçü, denge içerisinde yaratmış ve eşref-i mahlûkat olan biz kullarından bu kâinat kitabını okuyup, mükemmel sanatını tanımamızı istemiş.
Akıl ve vicdan sahibi her insan bu ölçü-denge içerisindeki ahenge, güzelliğe vurulmuş, kimisi yaratılmış güzellikte takılı kalmış, Ferhat olup Şirin için dağları delmiş veya eşyaya âşık olmuş, arka planına gözünü kapatmış, kimileriyse bu güzelliği yaratan Sani-i Hâkim-i Zülcelal’in kapı tokmağına dokunmaya çalışmış.
Mesela ortaçağ Avrupa’sı kilise taassubunun karanlık koridorlarında, başını duvarlara vura vura bir ölçü geliştiren liberal düşüncenin fikir babaları Leonardo da Vinci (ö.1519), Michelangeli (ö.1564), Isaac Newton (ö.1727) gibi akıl ve vicdan sahibi insanlar, yaptıkları araştırmalarda kâinattaki altın oranı keşfetmiş, bu ölçü ve sahibine meftun olmuşlar.
İlahi ölçüyü kısa sürede tahrip eden kilisenin tanrısını, altın oranın-ölçünün-ahengin sahibi mükemmel yaratıcı ile mukayese edip, kilise taassubunu reddetmişler.
***
İyi-kötü, doğru-yanlış, güzel-çirkin de başlı başına metre, kilo, amper gibi birer ölçü.
Hz. Âdem in yaratılmasıyla insanlığın dünya misafirliği yine bir ölçü içerisinde başlamış. O andan itibaren Allah (c.c.) kullarına dünya ve ahiret mutluluğu için ölçüler vazetmiş ve bu ölçülere uymamızı murad buyurmuş.
İnsanlık ne zaman bu ölçüleri yitirmiş veya göz ardı etmiş, kargaşa ve bilinmeze düşmüş, insani vasıflarını kaybetmiş.
Son peygamber, Efendimiz (sav) ile, bütünü ölçüler manzumesi olan Kur’ân-ı Kerim ve yine Efendimizin (sav) mübarek hayatındaki tüm uygulamaları ile insanlık ilahi ölçülerine-ahengine tekrar kavuşmuş. Bu ölçüleri hayatına rehber kılanlar şeref kazanmış, ihmal edenler zelil olmuş.
AB sürecinde parçası olmaya çalıştığımız Batı ise, yüzlerce yıl yaşadığı, çoğu acı tecrübelerden süzülmüş ve şekillenmiş Magna Carta (1215), Toplum Sözleşmesi veya Sosyal Sözleşme (1762), İnsan Hakları Evrensel Bildirisi (1948) gibi metinlerde evrensel ölçülerde mutabakat sağlamışlar.
Kendimize döndüğümüzde; ister batıyı, ister edille-i şer’iyyeyi (Kur'ân, Sünnet, İcmâ, Kıyas) mihenk taşı yapalım, asla ama asla ölçüsüz kalmayalım.
İnancımız, sıfatımız, eğitimimiz, zenginliğimiz, cinsiyetimiz ve etnisitemiz vs. ne olursa olsun, hayatımızın her anında, ekmek-hava-su gibi bir ölçüye ihtiyacımız var.
Zira ölçüsüzlük çirkin, iğreti, itici, fıtrata muhalif ve (hele Müslüman sıfatımız ile pazar ediyorsak) ölçüyü yaratana isyan.
- See more at: http://turkiyetimes.net/ekmek-hava-su-gibi/475/KoseYazisi#sthash.P3E33dQ8.dpuf
Herhangi bir ölçü değeri olmadan nasıl bir karışıklık içerisinde yaşayacağımızı düşünebiliyor musunuz?
Yıl, ay, Pazartesi sendromu yok… Saat, dakika, salise birbirini kovalamıyor… Metre, santim meçhul… Henüz kilo, yemekte ölçüyü kaçıranların kâbusu değil.
Her insan kendi zekâ, gücü, anlayışı, çıkarı, eğitimi, emeği vs üzerinden bir ölçü geliştiriyor ve muhataplarınca kabul edilmesini bekliyor. Tam bir kaos senaryosu değil mi?
Hayatımızın her anında; alışverişte, yazıda, uykuda, konuşmalarımızda, zamanı, mesafeleri, ağırlığı vs hesaplarken veya her ne iş yapıyorsak mutlaka bir ölçüye ihtiyacımız ve tüm bu ölçüleri hemcinslerimizin ölçüleri ile ortak hale getirme zorunluluğumuz var. (Küreselleşme bunu gerektiriyor diyeceğim lakin aslında küreselleşmeyi hazırlayan, hızlandıran sebeplerinden birisi,1960ta Birleşmiş Milletler örgütünün öncülüğüyle her alanda uluslararası bir ölçü sistemi geliştirilmiş olmasıdır.)
Hayatın düzeni için başlı başına bir ölçü-standart belirlememizin yanında, ayrıca ölçülü davranmamız da gerekiyor. Yani bir birim-değer belirlemek hayatımızı düzene sokmak için yeterli değil. Ölçüleri karakterimizin bir parçası haline getirmemiz lazım.
Eskiler bu sebepten ‘Ağır ol, batman gelesin.’ diye öğütlüyor olmalı.
***
Rabbim kâinatı mükemmel bir nizam, ölçü, denge içerisinde yaratmış ve eşref-i mahlûkat olan biz kullarından bu kâinat kitabını okuyup, mükemmel sanatını tanımamızı istemiş.
Akıl ve vicdan sahibi her insan bu ölçü-denge içerisindeki ahenge, güzelliğe vurulmuş, kimisi yaratılmış güzellikte takılı kalmış, Ferhat olup Şirin için dağları delmiş veya eşyaya âşık olmuş, arka planına gözünü kapatmış, kimileriyse bu güzelliği yaratan Sani-i Hâkim-i Zülcelal’in kapı tokmağına dokunmaya çalışmış.
Mesela ortaçağ Avrupa’sı kilise taassubunun karanlık koridorlarında, başını duvarlara vura vura bir ölçü geliştiren liberal düşüncenin fikir babaları Leonardo da Vinci (ö.1519), Michelangeli (ö.1564), Isaac Newton (ö.1727) gibi akıl ve vicdan sahibi insanlar, yaptıkları araştırmalarda kâinattaki altın oranı keşfetmiş, bu ölçü ve sahibine meftun olmuşlar.
İlahi ölçüyü kısa sürede tahrip eden kilisenin tanrısını, altın oranın-ölçünün-ahengin sahibi mükemmel yaratıcı ile mukayese edip, kilise taassubunu reddetmişler.
***
İyi-kötü, doğru-yanlış, güzel-çirkin de başlı başına metre, kilo, amper gibi birer ölçü.
Hz. Âdem in yaratılmasıyla insanlığın dünya misafirliği yine bir ölçü içerisinde başlamış. O andan itibaren Allah (c.c.) kullarına dünya ve ahiret mutluluğu için ölçüler vazetmiş ve bu ölçülere uymamızı murad buyurmuş.
İnsanlık ne zaman bu ölçüleri yitirmiş veya göz ardı etmiş, kargaşa ve bilinmeze düşmüş, insani vasıflarını kaybetmiş.
Son peygamber, Efendimiz (sav) ile, bütünü ölçüler manzumesi olan Kur’ân-ı Kerim ve yine Efendimizin (sav) mübarek hayatındaki tüm uygulamaları ile insanlık ilahi ölçülerine-ahengine tekrar kavuşmuş. Bu ölçüleri hayatına rehber kılanlar şeref kazanmış, ihmal edenler zelil olmuş.
AB sürecinde parçası olmaya çalıştığımız Batı ise, yüzlerce yıl yaşadığı, çoğu acı tecrübelerden süzülmüş ve şekillenmiş Magna Carta (1215), Toplum Sözleşmesi veya Sosyal Sözleşme (1762), İnsan Hakları Evrensel Bildirisi (1948) gibi metinlerde evrensel ölçülerde mutabakat sağlamışlar.
Kendimize döndüğümüzde; ister batıyı, ister edille-i şer’iyyeyi (Kur'ân, Sünnet, İcmâ, Kıyas) mihenk taşı yapalım, asla ama asla ölçüsüz kalmayalım.
İnancımız, sıfatımız, eğitimimiz, zenginliğimiz, cinsiyetimiz ve etnisitemiz vs. ne olursa olsun, hayatımızın her anında, ekmek-hava-su gibi bir ölçüye ihtiyacımız var.
Zira ölçüsüzlük çirkin, iğreti, itici, fıtrata muhalif ve (hele Müslüman sıfatımız ile pazar ediyorsak) ölçüyü yaratana isyan.
- See more at: http://turkiyetimes.net/ekmek-hava-su-gibi/475/KoseYazisi#sthash.P3E33dQ8.dpuf
Herhangi bir ölçü değeri olmadan nasıl bir karışıklık içerisinde yaşayacağımızı düşünebiliyor musunuz?
Yıl, ay, Pazartesi sendromu yok… Saat, dakika, salise birbirini kovalamıyor… Metre, santim meçhul… Henüz kilo, yemekte ölçüyü kaçıranların kâbusu değil.
Her insan kendi zekâ, gücü, anlayışı, çıkarı, eğitimi, emeği vs üzerinden bir ölçü geliştiriyor ve muhataplarınca kabul edilmesini bekliyor. Tam bir kaos senaryosu değil mi?
Hayatımızın her anında; alışverişte, yazıda, uykuda, konuşmalarımızda, zamanı, mesafeleri, ağırlığı vs hesaplarken veya her ne iş yapıyorsak mutlaka bir ölçüye ihtiyacımız ve tüm bu ölçüleri hemcinslerimizin ölçüleri ile ortak hale getirme zorunluluğumuz var. (Küreselleşme bunu gerektiriyor diyeceğim lakin aslında küreselleşmeyi hazırlayan, hızlandıran sebeplerinden birisi,1960ta Birleşmiş Milletler örgütünün öncülüğüyle her alanda uluslararası bir ölçü sistemi geliştirilmiş olmasıdır.)
Hayatın düzeni için başlı başına bir ölçü-standart belirlememizin yanında, ayrıca ölçülü davranmamız da gerekiyor. Yani bir birim-değer belirlemek hayatımızı düzene sokmak için yeterli değil. Ölçüleri karakterimizin bir parçası haline getirmemiz lazım.
Eskiler bu sebepten ‘Ağır ol, batman gelesin.’ diye öğütlüyor olmalı.
***
Rabbim kâinatı mükemmel bir nizam, ölçü, denge içerisinde yaratmış ve eşref-i mahlûkat olan biz kullarından bu kâinat kitabını okuyup, mükemmel sanatını tanımamızı istemiş.
Akıl ve vicdan sahibi her insan bu ölçü-denge içerisindeki ahenge, güzelliğe vurulmuş, kimisi yaratılmış güzellikte takılı kalmış, Ferhat olup Şirin için dağları delmiş veya eşyaya âşık olmuş, arka planına gözünü kapatmış, kimileriyse bu güzelliği yaratan Sani-i Hâkim-i Zülcelal’in kapı tokmağına dokunmaya çalışmış.
Mesela ortaçağ Avrupa’sı kilise taassubunun karanlık koridorlarında, başını duvarlara vura vura bir ölçü geliştiren liberal düşüncenin fikir babaları Leonardo da Vinci (ö.1519), Michelangeli (ö.1564), Isaac Newton (ö.1727) gibi akıl ve vicdan sahibi insanlar, yaptıkları araştırmalarda kâinattaki altın oranı keşfetmiş, bu ölçü ve sahibine meftun olmuşlar.
İlahi ölçüyü kısa sürede tahrip eden kilisenin tanrısını, altın oranın-ölçünün-ahengin sahibi mükemmel yaratıcı ile mukayese edip, kilise taassubunu reddetmişler.
***
İyi-kötü, doğru-yanlış, güzel-çirkin de başlı başına metre, kilo, amper gibi birer ölçü.
Hz. Âdem in yaratılmasıyla insanlığın dünya misafirliği yine bir ölçü içerisinde başlamış. O andan itibaren Allah (c.c.) kullarına dünya ve ahiret mutluluğu için ölçüler vazetmiş ve bu ölçülere uymamızı murad buyurmuş.
İnsanlık ne zaman bu ölçüleri yitirmiş veya göz ardı etmiş, kargaşa ve bilinmeze düşmüş, insani vasıflarını kaybetmiş.
Son peygamber, Efendimiz (sav) ile, bütünü ölçüler manzumesi olan Kur’ân-ı Kerim ve yine Efendimizin (sav) mübarek hayatındaki tüm uygulamaları ile insanlık ilahi ölçülerine-ahengine tekrar kavuşmuş. Bu ölçüleri hayatına rehber kılanlar şeref kazanmış, ihmal edenler zelil olmuş.
AB sürecinde parçası olmaya çalıştığımız Batı ise, yüzlerce yıl yaşadığı, çoğu acı tecrübelerden süzülmüş ve şekillenmiş Magna Carta (1215), Toplum Sözleşmesi veya Sosyal Sözleşme (1762), İnsan Hakları Evrensel Bildirisi (1948) gibi metinlerde evrensel ölçülerde mutabakat sağlamışlar.
Kendimize döndüğümüzde; ister batıyı, ister edille-i şer’iyyeyi (Kur'ân, Sünnet, İcmâ, Kıyas) mihenk taşı yapalım, asla ama asla ölçüsüz kalmayalım.
İnancımız, sıfatımız, eğitimimiz, zenginliğimiz, cinsiyetimiz ve etnisitemiz vs. ne olursa olsun, hayatımızın her anında, ekmek-hava-su gibi bir ölçüye ihtiyacımız var.
Zira ölçüsüzlük çirkin, iğreti, itici, fıtrata muhalif ve (hele Müslüman sıfatımız ile pazar ediyorsak) ölçüyü yaratana isyan.
- See more at: http://turkiyetimes.net/ekmek-hava-su-gibi/475/KoseYazisi#sthash.P3E33dQ8.dpuf

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder